Een update over Binky & Poppy. Over proeflezers, laatste correcties en het moment waarop ik mijn manuscript losliet, met trots en spanning.
Er zijn van die momenten waar je jaren naartoe werkt, zonder dat je precies weet wanneer ze komen. En ineens is het daar. Het eerste verhaal van Binky & Poppy is helemaal nagelopen.
Door kleuterjuffen.
Door professionals in de jeugdzorg.
Door oma’s.
Door moeders.
Iedereen keek mee. Las mee. Dacht mee.
En ik? Ik vond dat spannend. Spannender dan ik vooraf had toegegeven.
Een verhaal schrijven is één ding. Het laten lezen door anderen is iets heel anders.
Want ineens is het niet meer alleen van jou. Dan mogen mensen er iets van vinden.
Ik merkte dat ik het kwetsbaar vond. Alsof ik niet alleen mijn manuscript opstuurde, maar ook een stukje van mezelf. Want dit verhaal komt dichtbij. Het raakt aan ons gezin, aan pleegzorg, aan zoeken naar je plek, aan thuiskomen.
Maar wat gebeurde er? Ik kreeg zulke mooie reacties.
Warme woorden. Herkenning. Ontroering zelfs.
En ook eerlijke feedback. Goede tips. Dingen die scherper konden.
En het mooiste? Ik kon er echt iets mee.
Het maakte het verhaal sterker. Zachter waar het moest, duidelijker waar het nog mocht groeien.
De laatste correcties zijn doorgevoerd. En toen was het ineens af.
Het moment dat ik het manuscript naar een uitgever stuurde, voelde dubbel.
Ik voelde trots, ik heb dit gewoon geschreven, afgerond en doorgezet.
Maar ik voelde ook spanning.
De bekende gedachten kwamen meteen langs: is het goed genoeg?
Wat als ze het niets vinden?
Wat als dit eindigt in een afwijzing?
De angst voor teleurstelling is er, natuurlijk is die er.
Dit is niet zomaar een projectje. Dit is iets wat me aan het hart gaat.
En nu is het afwachten.
Voor mij is Binky & Poppy meer dan een leuk kinderboek.
Het gaat over erbij horen, over verschillende vormen van gezinnen.
Over hoe thuiskomen niet altijd vanzelfsprekend is, maar wel mogelijk.
Door ons eigen samengestelde gezin.
Door pleegzorg.
Door alles wat we hebben meegemaakt.
Ik weet hoe belangrijk het is dat kinderen zichzelf herkennen in een verhaal, dat ze voelen: ik ben niet gek, ik ben niet raar, ik ben gewoon ik. Dat is waarom dit kinderboek er moet komen.
Nu ligt het manuscript bij een uitgever en ik heb het even niet meer in de hand.
Dat voelt spannend, maar ik heb gedaan wat ik kon, met aandacht en liefde.
En één ding weet ik zeker: dit boek gaat er komen. Hoe dan ook.
Als het niet via deze weg is, dan via een andere.
Al moet ik het helemaal zelf uitbrengen, niet vanuit koppigheid, maar vanuit overtuiging.
Soms voel je gewoon dat iets er mag zijn.
En Binky & Poppy… die horen de wereld in.
