Zo begon Binky & Poppy.
Eigenlijk heel onschuldig. Bijna grappig.
Binky (Bink) — mijn bijnaam.
Poppy (van Poppelaars) — de bijnaam van mijn man.
Een vondst waar ik om moest lachen. Ha, stel je voor…
En toch liet het me niet los.
Ik speelde met het idee zonder het serieus te nemen.
In mijn hoofd waren het twee figuurtjes. Soms dieren, soms niet eens duidelijk.
Ik zag ze naast elkaar. Samen. Anders, maar toch verbonden.
Achteraf gezien is dat geen toeval.
Want Binky & Poppy gaan, zonder dat ik dat toen al hardop durfde te zeggen, eigenlijk een beetje over ons.
Over samenleven, over verschillen, over zoeken naar je plek.
Maar ik deed wat ik goed kan: doorgaan.
Werk, gezin, zorgen. Dat was altijd belangrijker dan dat stille stemmetje dat bleef fluisteren: hier zit iets.
Toen Hailey erbij kwam, viel er iets op zijn plek
Wij hebben een samengesteld gezin. Dat op zichzelf brengt al lagen, dynamiek, zoeken.
Maar toen Hailey via pleegzorg bij ons kwam, gebeurde er iets.
Het resoneerde.
Die zoektocht naar thuis.
Niet vanzelfsprekend.
Maar wel echt.
Ik merkte dat mijn blik op kinderen, gezinnen en ‘erbij horen’ veranderde. Dieper werd. Zachter misschien ook.
En ergens daar begon Binky & Poppy meer te worden dan een leuk idee.
Niet alleen een verhaal voor kinderen, maar een verhaal over kinderen. Over hoe verschillend thuiskomen kan zijn. En hoe belangrijk het is dat elk kind zich gezien voelt.
Twijfel. Heel veel twijfel
En toch… ik begon niet.
Want wie ben ik om een kinderboek te schrijven?
Ben ik wel goed genoeg?
Kan ik dit eigenlijk wel?
Die angst om te falen was er volop. Is er soms nog steeds.
Ik stelde uit. Vond redenen. Had het te druk. Te weinig tijd. Te weinig rust.
En eerlijk? Ik vond het ook veilig om het idee te koesteren zonder het werkelijkheid te maken.
Zolang het niet op papier stond, kon het ook niet mislukken.
Na mijn hartstilstand veranderde dat
Na mijn hartstilstand kwam er iets bij wat ik niet had voorzien.
Geen grootse inzichten maar de stille, confronterende waarheid.
Het leven is niet oneindig.
En dromen die je blijft uitstellen, verdwijnen soms gewoon.
Ik voelde steeds sterker: als ik dit nu niet doe, wanneer dan wel?
Niet omdat het móét. Maar omdat ik het mezelf niet langer wilde ontzeggen.
Binky & Poppy hoeft geen perfect verhaal te worden.
Het mag een eerlijk verhaal worden.
De eerste echte stappen
Ik begon. Onwennig. Met veel schrappen. Twijfelen. Teruglezen. Weer wegleggen.
Soms voelde het klein. Soms groot. Soms dacht ik: waar ben ik aan begonnen?
Maar elke keer als ik het verhaal weer oppakte, wist ik: dit klopt.
Niet omdat het al af was, maar omdat het van mij was.
Ik ontdekte dat schrijven niet alleen creëren is, maar ook loslaten.
Niet alles hoeft erin. Niet alles hoeft uitgelegd. Kinderen voelen meer dan we denken.
Wat dit proces me bracht
Binky & Poppy schrijven bracht me rust.
En tegelijk spanning.
Het liet me zien hoe kwetsbaar het is om iets te maken dat dichtbij jezelf ligt.
Maar ook hoe krachtig.
Ik leerde dat mijn verhaal, onze situatie, ons gezin, hoe ‘anders’ ook, niet iets is om te verstoppen. Het is juist de kern.
De reden waarom dit verhaal er mag zijn.
Vooruitkijkend, zonder haast
Het verhaal is nu af. Dat voelt nog steeds onwerkelijk om te zeggen.
Eind 2026 wil ik het boek uitbrengen. Op mijn tempo. Met zorg.
Geen grote beloftes. Geen deadlines die me opjagen.
Wel vertrouwen.
Binky & Poppy is begonnen als een idee.
Als iets kleins dat bleef rommelen.
En nu zijn ze een verhaal geworden dat eindelijk ruimte kreeg. En straks een echt boek!
Misschien is dat wel de grootste les:
Sommige dromen hoef je niet te forceren, je hoeft ze alleen niet langer tegen te houden.
Vind je het leuk om mee te kijken hoe Binky & Poppy verder groeien?
Ik neem je graag mee in mijn proces met alles wat daarbij hoort: twijfels, kleine stapjes, keuzes en momenten van trots.
Je kunt me volgen op Instagram via @binkyenpoppy en op Facebook via Binky & Poppy | Kinderboeken.
Voel je welkom.
