2025... dat was me het jaartje wel!
Niet het jaar van grote beloften of spectaculaire plannen. Maar wel een jaar dat stilletjes veel vroeg. En misschien nog wel meer gaf. Het was het jaar van bijstellen.
Afremmen. Opnieuw leren luisteren, vooral naar mezelf.
Een jaar waarin pijnlijk duidelijk werd dat niet alles met je meegroeit. Dat sommige dingen blijven steken, terwijl jij verder moet. En dat loslaten soms geen keuze is, maar de enige weg vooruit.
Herstel dat geen einddatum kent
Na alles wat 2024 bracht, begon 2025 voorzichtig. Met kleine stappen en veel mitsen en maren. Gezondheid bleef een rode draad. Niet altijd zichtbaar voor de buitenwereld, maar wel altijd voelbaar in mijn lijf en hoofd.
Ik leerde dat herstellen geen rechte lijn is. Geen eindpunt met een strik erom. Het is iets wat meeloopt, elke dag opnieuw. Soms op de achtergrond, soms allesoverheersend. Ik moest leren dat luisteren naar mijn lichaam geen zwakte is, maar pure noodzaak. Dat doorgaan niet altijd hetzelfde is als vooruitgaan.
2025 liet me opnieuw zien hoe kwetsbaar het leven is. Hoe snel alles kan kantelen. Maar ook hoe veerkrachtig we zijn, zelfs als we dat zelf nog niet geloven. Verlies dat blijft meereizen.
Het verlies van mijn schoonzus Angelique raakt nog elke dag. Rouw heeft geen agenda en geen houdbaarheidsdatum. Ze is er, in kleine momenten. In gedachten. In herinneringen. Haar kracht, haar positiviteit, haar vermogen om te genieten van de kleinste dingen, juist toen het leven allesbehalve licht was, dat blijft. Dat neem ik mee. Als herinnering, maar ook als opdracht aan mezelf: niet wachten met leven tot alles “beter” is. Gewoon nu. Vandaag. Met wat er is.
Mijn gezin als anker:
Wat er ook wankelde, mijn gezin bleef mijn basis. Mijn veilige plek.
Maikel, die steeds meer zijn plek vindt, in het leven en in zijn geloof. Mooi om te zien hoe je groeit. Trots op jou.
Wendy, die haar eigen pad blijft volgen. Met vallen en opstaan, maar altijd met doorzettingsvermogen. Je komt er wel, daar twijfel ik geen seconde aan.
Iris, die zich ontwikkelt tot een prachtige, volwassen vrouw. Zelfverzekerd, zoekend, maar steeds steviger.
Amy, die straalt in alles wat ze doet en me elke dag opnieuw herinnert aan hoe belangrijk plezier is. Gewoon doen waar je blij van wordt.
Hailey, die met haar onbevangenheid elke dag een beetje lichter maakt. Alsof ze onbewust zegt: het komt goed.
En Toetie, die in ons gezin kwam met knuffels, gezelligheid en een vanzelfsprekende warmte die soms precies is wat je nodig hebt.
Samen zijn we niet perfect, maar wel echt. En dat is meer dan genoeg.
Zakelijk was 2025 confronterend. Het ging minder goed en we moesten inkrimpen. Dat betekende afscheid nemen van mensen die lang bij ons hoorden. Mensen met verhalen, loyaliteit, inzet. Dat zijn beslissingen die je niet licht neemt en die je ook niet “afvinkt”.
Ondernemen bleek dit jaar vooral: verantwoordelijkheid nemen. Ook als het schuurt. Ook als het pijn doet. Ook als er geen goede oplossing is, alleen de minst slechte. Het was een jaar waarin leiderschap niet zat in groei of succes, maar in eerlijkheid, zorgvuldigheid en moeilijke gesprekken voeren. En ja, dat liet sporen na.
Loslaten om ruimte te maken
2025 leerde me dat afscheid en groei vaak hand in hand gaan. Dat ruimte maken soms eerst betekent dat je moet loslaten, van verwachtingen, van plannen, van ideeën over hoe het “zou moeten”.
Tegelijkertijd rondde ik dit jaar iets af wat al zo lang in mij zat: mijn eerste kinderboek. Iets dat jarenlang sluimerde, wachtte, bleef duwen. En nu is het er. Af. Klaar om in 2026 zijn eigen weg te vinden.
Niet gehaast.
Maar op mijn tempo.
Een nieuw begin, precies zoals het past bij wie ik nu ben.
Vooruitkijken zonder grote beloften
Ik neem dankbaar afscheid van 2025. Niet omdat het makkelijk was, maar omdat het eerlijk was. Het vroeg me om stil te staan, om te kiezen, om zachter te worden voor mezelf.
2026 hoeft geen spectaculair jaar te worden. Geen lijst met grote doelen. Geen bewijsdrang.
Ik ga het in met vertrouwen. Met de intentie om te blijven genieten van de kleine dingen. Van wat er wél is. Van wie er nog zijn. Van wat groeit, ook al gaat het langzaam.
En misschien is dat wel precies genoeg.
Ik ben schrijver, moeder, bonusmoeder en pleegmoeder. Ik schrijf over het leven zoals het werkelijk voelt, met liefde, schuld, ruis en alles ertussenin.
