Binky & Poppy naar de uitgever; een update over mijn schrijfproces

Een update over Binky & Poppy. Over proeflezers, laatste correcties en het moment waarop ik mijn manuscript losliet, met trots en spanning.

Er zijn van die momenten waar je jaren naartoe werkt, zonder dat je precies weet wanneer ze komen. En ineens is het daar. Het eerste verhaal van Binky & Poppy is helemaal nagelopen.

Door kleuterjuffen.
Door professionals in de jeugdzorg.
Door oma’s.
Door moeders.

Iedereen keek mee. Las mee. Dacht mee.
En ik? Ik vond dat spannend. Spannender dan ik vooraf had toegegeven.
Een verhaal schrijven is één ding. Het laten lezen door anderen is iets heel anders.
Want ineens is het niet meer alleen van jou. Dan mogen mensen er iets van vinden.
Ik merkte dat ik het kwetsbaar vond. Alsof ik niet alleen mijn manuscript opstuurde, maar ook een stukje van mezelf. Want dit verhaal komt dichtbij. Het raakt aan ons gezin, aan pleegzorg, aan zoeken naar je plek, aan thuiskomen.

Maar wat gebeurde er? Ik kreeg zulke mooie reacties.
Warme woorden. Herkenning. Ontroering zelfs.
En ook eerlijke feedback. Goede tips. Dingen die scherper konden.
En het mooiste? Ik kon er echt iets mee.
Het maakte het verhaal sterker. Zachter waar het moest, duidelijker waar het nog mocht groeien.
De laatste correcties zijn doorgevoerd. En toen was het ineens af.

Het moment dat ik het manuscript naar een uitgever stuurde, voelde dubbel.
Ik voelde trots, ik heb dit gewoon geschreven, afgerond en doorgezet.
Maar ik voelde ook spanning.
De bekende gedachten kwamen meteen langs: is het goed genoeg?
Wat als ze het niets vinden?
Wat als dit eindigt in een afwijzing?
De angst voor teleurstelling is er, natuurlijk is die er.
Dit is niet zomaar een projectje. Dit is iets wat me aan het hart gaat.
En nu is het afwachten.

Voor mij is Binky & Poppy meer dan een leuk kinderboek.
Het gaat over erbij horen, over verschillende vormen van gezinnen.
Over hoe thuiskomen niet altijd vanzelfsprekend is, maar wel mogelijk.
Door ons eigen samengestelde gezin.
Door pleegzorg.
Door alles wat we hebben meegemaakt.
Ik weet hoe belangrijk het is dat kinderen zichzelf herkennen in een verhaal, dat ze voelen: ik ben niet gek, ik ben niet raar, ik ben gewoon ik. Dat is waarom dit kinderboek er moet komen.

Nu ligt het manuscript bij een uitgever en ik heb het even niet meer in de hand.
Dat voelt spannend, maar ik heb gedaan wat ik kon, met aandacht en liefde.
En één ding weet ik zeker: dit boek gaat er komen. Hoe dan ook.
Als het niet via deze weg is, dan via een andere.
Al moet ik het helemaal zelf uitbrengen, niet vanuit koppigheid, maar vanuit overtuiging.
Soms voel je gewoon dat iets er mag zijn.
En Binky & Poppy… die horen de wereld in.

Hoe Binky & Poppy ontstonden uit alles wat er al was

Sommige ideeën kondigen zich niet luid aan. Ze rommelen. Op de achtergrond. Jarenlang.

Zo begon Binky & Poppy.

Eigenlijk heel onschuldig. Bijna grappig.

Binky (Bink) — mijn bijnaam.

Poppy (van Poppelaars) — de bijnaam van mijn man.

Een vondst waar ik om moest lachen. Ha, stel je voor…

En toch liet het me niet los.

Ik speelde met het idee zonder het serieus te nemen.

In mijn hoofd waren het twee figuurtjes. Soms dieren, soms niet eens duidelijk.

Ik zag ze naast elkaar. Samen. Anders, maar toch verbonden.

Achteraf gezien is dat geen toeval.

Want Binky & Poppy gaan, zonder dat ik dat toen al hardop durfde te zeggen, eigenlijk een beetje over ons. 

Over samenleven, over verschillen, over zoeken naar je plek.

Maar ik deed wat ik goed kan: doorgaan.

Werk, gezin, zorgen. Dat was altijd belangrijker dan dat stille stemmetje dat bleef fluisteren: hier zit iets.

Toen Hailey erbij kwam, viel er iets op zijn plek

Wij hebben een samengesteld gezin. Dat op zichzelf brengt al lagen, dynamiek, zoeken.

Maar toen Hailey via pleegzorg bij ons kwam, gebeurde er iets.

Het resoneerde.

Die zoektocht naar thuis.

Niet vanzelfsprekend. 

Maar wel echt.

Ik merkte dat mijn blik op kinderen, gezinnen en ‘erbij horen’ veranderde. Dieper werd. Zachter misschien ook.

En ergens daar begon Binky & Poppy meer te worden dan een leuk idee.

Niet alleen een verhaal voor kinderen, maar een verhaal over kinderen. Over hoe verschillend thuiskomen kan zijn. En hoe belangrijk het is dat elk kind zich gezien voelt.

Twijfel. Heel veel twijfel

En toch… ik begon niet.

Want wie ben ik om een kinderboek te schrijven?

Ben ik wel goed genoeg?

Kan ik dit eigenlijk wel?

Die angst om te falen was er volop. Is er soms nog steeds.

Ik stelde uit. Vond redenen. Had het te druk. Te weinig tijd. Te weinig rust.

En eerlijk? Ik vond het ook veilig om het idee te koesteren zonder het werkelijkheid te maken.

Zolang het niet op papier stond, kon het ook niet mislukken.

Na mijn hartstilstand veranderde dat

Na mijn hartstilstand kwam er iets bij wat ik niet had voorzien.

Geen grootse inzichten maar de stille, confronterende waarheid.

Het leven is niet oneindig.

En dromen die je blijft uitstellen, verdwijnen soms gewoon.

Ik voelde steeds sterker: als ik dit nu niet doe, wanneer dan wel?

Niet omdat het móét. Maar omdat ik het mezelf niet langer wilde ontzeggen.

Binky & Poppy hoeft geen perfect verhaal te worden.

Het mag een eerlijk verhaal worden.

De eerste echte stappen

Ik begon. Onwennig. Met veel schrappen. Twijfelen. Teruglezen. Weer wegleggen.

Soms voelde het klein. Soms groot. Soms dacht ik: waar ben ik aan begonnen?

Maar elke keer als ik het verhaal weer oppakte, wist ik: dit klopt.

Niet omdat het al af was, maar omdat het van mij was.

Ik ontdekte dat schrijven niet alleen creëren is, maar ook loslaten.

Niet alles hoeft erin. Niet alles hoeft uitgelegd. Kinderen voelen meer dan we denken.

Wat dit proces me bracht

Binky & Poppy schrijven bracht me rust.

En tegelijk spanning.

Het liet me zien hoe kwetsbaar het is om iets te maken dat dichtbij jezelf ligt.

Maar ook hoe krachtig.

Ik leerde dat mijn verhaal, onze situatie, ons gezin, hoe ‘anders’ ook, niet iets is om te verstoppen. Het is juist de kern.

De reden waarom dit verhaal er mag zijn.

Vooruitkijkend, zonder haast

Het verhaal is nu af. Dat voelt nog steeds onwerkelijk om te zeggen.

Eind 2026 wil ik het boek uitbrengen. Op mijn tempo. Met zorg.

Geen grote beloftes. Geen deadlines die me opjagen.

Wel vertrouwen.

Binky & Poppy is begonnen als een idee.

Als iets kleins dat bleef rommelen.

En nu zijn ze een verhaal geworden dat eindelijk ruimte kreeg. En straks een echt boek!

Misschien is dat wel de grootste les:

Sommige dromen hoef je niet te forceren, je hoeft ze alleen niet langer tegen te houden.

Vind je het leuk om mee te kijken hoe Binky & Poppy verder groeien?

Ik neem je graag mee in mijn proces met alles wat daarbij hoort: twijfels, kleine stapjes, keuzes en momenten van trots.

Je kunt me volgen op Instagram via @binkyenpoppy en op Facebook via Binky & Poppy | Kinderboeken.

Voel je welkom.

Terugblik 2025

2025: het jaar van bijstellen, loslaten en zacht vertrouwen

2025... dat was me het jaartje wel!

Niet het jaar van grote beloften of spectaculaire plannen. Maar wel een jaar dat stilletjes veel vroeg. En misschien nog wel meer gaf. Het was het jaar van bijstellen.

Afremmen. Opnieuw leren luisteren, vooral naar mezelf.

Een jaar waarin pijnlijk duidelijk werd dat niet alles met je meegroeit. Dat sommige dingen blijven steken, terwijl jij verder moet. En dat loslaten soms geen keuze is, maar de enige weg vooruit.

Herstel dat geen einddatum kent

Na alles wat 2024 bracht, begon 2025 voorzichtig. Met kleine stappen en veel mitsen en maren. Gezondheid bleef een rode draad. Niet altijd zichtbaar voor de buitenwereld, maar wel altijd voelbaar in mijn lijf en hoofd.

Ik leerde dat herstellen geen rechte lijn is. Geen eindpunt met een strik erom. Het is iets wat meeloopt, elke dag opnieuw. Soms op de achtergrond, soms allesoverheersend. Ik moest leren dat luisteren naar mijn lichaam geen zwakte is, maar pure noodzaak. Dat doorgaan niet altijd hetzelfde is als vooruitgaan.

2025 liet me opnieuw zien hoe kwetsbaar het leven is. Hoe snel alles kan kantelen. Maar ook hoe veerkrachtig we zijn, zelfs als we dat zelf nog niet geloven. Verlies dat blijft meereizen.

Het verlies van mijn schoonzus Angelique raakt nog elke dag. Rouw heeft geen agenda en geen houdbaarheidsdatum. Ze is er, in kleine momenten. In gedachten. In herinneringen. Haar kracht, haar positiviteit, haar vermogen om te genieten van de kleinste dingen, juist toen het leven allesbehalve licht was, dat blijft. Dat neem ik mee. Als herinnering, maar ook als opdracht aan mezelf: niet wachten met leven tot alles “beter” is. Gewoon nu. Vandaag. Met wat er is.

Mijn gezin als anker:

Wat er ook wankelde, mijn gezin bleef mijn basis. Mijn veilige plek.

Maikel, die steeds meer zijn plek vindt, in het leven en in zijn geloof. Mooi om te zien hoe je groeit. Trots op jou.

Wendy, die haar eigen pad blijft volgen. Met vallen en opstaan, maar altijd met doorzettingsvermogen. Je komt er wel, daar twijfel ik geen seconde aan.

Iris, die zich ontwikkelt tot een prachtige, volwassen vrouw. Zelfverzekerd, zoekend, maar steeds steviger.

Amy, die straalt in alles wat ze doet en me elke dag opnieuw herinnert aan hoe belangrijk plezier is. Gewoon doen waar je blij van wordt.

Hailey, die met haar onbevangenheid elke dag een beetje lichter maakt. Alsof ze onbewust zegt: het komt goed.

En Toetie, die in ons gezin kwam met knuffels, gezelligheid en een vanzelfsprekende warmte die soms precies is wat je nodig hebt.

Samen zijn we niet perfect, maar wel echt. En dat is meer dan genoeg.

Zakelijk was 2025 confronterend. Het ging minder goed en we moesten inkrimpen. Dat betekende afscheid nemen van mensen die lang bij ons hoorden. Mensen met verhalen, loyaliteit, inzet. Dat zijn beslissingen die je niet licht neemt en die je ook niet “afvinkt”.

Ondernemen bleek dit jaar vooral: verantwoordelijkheid nemen. Ook als het schuurt. Ook als het pijn doet. Ook als er geen goede oplossing is, alleen de minst slechte. Het was een jaar waarin leiderschap niet zat in groei of succes, maar in eerlijkheid, zorgvuldigheid en moeilijke gesprekken voeren. En ja, dat liet sporen na.

Loslaten om ruimte te maken

2025 leerde me dat afscheid en groei vaak hand in hand gaan. Dat ruimte maken soms eerst betekent dat je moet loslaten, van verwachtingen, van plannen, van ideeën over hoe het “zou moeten”.

Tegelijkertijd rondde ik dit jaar iets af wat al zo lang in mij zat: mijn eerste kinderboek. Iets dat jarenlang sluimerde, wachtte, bleef duwen. En nu is het er. Af. Klaar om in 2026 zijn eigen weg te vinden.

Niet gehaast.

Maar op mijn tempo.

Een nieuw begin, precies zoals het past bij wie ik nu ben.

Vooruitkijken zonder grote beloften

Ik neem dankbaar afscheid van 2025. Niet omdat het makkelijk was, maar omdat het eerlijk was. Het vroeg me om stil te staan, om te kiezen, om zachter te worden voor mezelf.

2026 hoeft geen spectaculair jaar te worden. Geen lijst met grote doelen. Geen bewijsdrang.

Ik ga het in met vertrouwen. Met de intentie om te blijven genieten van de kleine dingen. Van wat er wél is. Van wie er nog zijn. Van wat groeit, ook al gaat het langzaam.

En misschien is dat wel precies genoeg.

Ik ben schrijver, moeder, bonusmoeder en pleegmoeder. Ik schrijf over het leven zoals het werkelijk voelt, met liefde, schuld, ruis en alles ertussenin.