Eén jaar later: wat mijn hartstilstand me leerde over het leven.

 

Vandaag is het precies een jaar geleden dat mijn hart even stopte.

Vandaag, precies een jaar later, kijk ik terug. Niet om het drama te herbeleven, maar om te delen wat het met me deed. Sommige dagen beginnen zo gewoon dat je nooit verwacht dat ze de rest van je leven zullen veranderen. Mijn dag begon licht in het hoofd, een beetje duizelig dacht ik, maar niets waar ik echt bij stil stond. Tot mijn moeder en mijn vriendin me aankeken met die blik, de blik die moeders en beste vriendinnen alleen geven als ze voelen dat er iets niet klopt. Zij drongen aan: bel de huisarts. En omdat zij het zeiden, deed ik het.

En goed dat we dat deden. De huisarts stuurde een ambulance uit voorzorg, niets dringends, gewoon even kijken. Dat “even kijken” redde mijn leven.
In de ambulance was het allemaal nog rustig, mijn hartslag daalde flink maar herstelde ook. Het ambulance personeel was professioneel, oplettend, meelevend. Ze namen geen risico en besloten me naar het ziekenhuis te brengen voor controle. Ik lag nog maar net aan de hartbewaking toen het gebeurde: mijn hart stopte.
Twaalf seconden.
Het klinkt kort. Maar het is lang genoeg om een leven in twee delen te scheuren: ervoor en erna.

Mijn man was erbij. Hij zag de alarmen, de paniek, de rennende verpleegkundigen. Ik niet, ik was er even niet. Een plotseling wegvallen, alsof iemand het licht uitzette. Het voelde als in een diepe slaap vallen. Ik was zo ontzettend moe. En toch begon mijn hart spontaan weer te kloppen, alsof het zich bedacht had.

Maar daarmee was de storm nog niet voorbij. De artsen reageerden alsof elke seconde telde: ik kreeg met spoed een uitwendige pacemaker, een grote plakset met draden die aanvoelt alsof je leven via een stekkerdoos loopt. Daarna volgden de onderzoeken. En de complicaties. Twee weken ziekenhuis door infecties, reacties, en bovenop alles: een klaplong doordat bij het plaatsen van de definitieve pacemaker mijn long werd aangeprikt. Het was alsof mijn lijf stapelde, alsof het zei: “We gooien alles in één keer op tafel, dan zijn we er vanaf.”

Wat het hele gebeuren extra surrealistisch maakte, was hoe het ziekenhuis ineens een heel eigen universum werd. Terwijl ik lag op de cardiologie-afdeling, met de gevolgen van mijn hartstilstand en de pacemaker, lag mijn schoonzus op de oncologie-afdeling, terminaal ziek. Het klinkt als iets uit een film, maar het was realiteit. Gelukkig mocht ik, met alle toeters en bellen van mijn uitwendige pacemaker, door het ziekenhuispersoneel begeleid bij haar op bezoek voordat ze naar het hospice ging. Die wandeling voelde vreemd en kostbaar tegelijk: het ene leven vechtend, het andere langzaam aan het loslaten.

En alsof het nog niet bizar genoeg was, kwam mijn nicht op bezoek. Ze verscheen bij mijn bed met een scheef gezicht maar was ook laconiek, het zal wel goed komen. Niet veel later werd zij ineens opgenomen op de afdeling neurologie. Drie familieleden, op verschillende afdelingen, op hetzelfde moment in één ziekenhuisgebouw. Zelfs voor het personeel was het uitzonderlijk.
We konden elkaar niet zomaar opzoeken; de aandoeningen waren te ernstig. Familie mocht wel een rondje door het ziekenhuis doen, wel zo makkelijk. Een herinnering dat soms het leven, in al zijn heftigheid, tegelijk absurd en hartverscheurend kan zijn.

En toen… ging ik gewoon door

Toen ik eindelijk thuis kwam, dacht ik dat het ergste achter me lag. De artsen gaven geen medicatie mee. Geen revalidatietraject. Gewoon: rust houden. En dus ontstond een gevaarlijke gedachte: Dan valt het allemaal wel mee.

Ik ging gewoon door.
Ik móést door, vond ik.
Ik ben moeder. Ik heb een gezin dat draait, kinderen die gevoed moeten worden, getroost, gelachen.
Ik ben ondernemer. Er is altijd werk dat wacht, afspraken, verantwoordelijkheden.

Ik zei tegen mezelf:
“Het valt vast allemaal wel mee.”
“Hoe erg kan het zijn?”
Ik dacht oprecht: ik heb niet de luxe om rust te nemen.

Ik duwde mezelf weer in een tempo dat al hoog was vóór de hartstilstand, laat staan erna. En dus draaide ik door op oude snelheid. Terwijl mijn lichaam nog ergens halverwege lag te happen naar adem. Maar het lichaam hou je niet eindeloos voor de gek.
Een jaar later ben ik nog steeds moe. Niet moe als in “drukke dag achter de rug”, maar moe tot in mijn botten, moe in mijn gedachten, moe in mijn hele lijf.
Ik ben emotioneel sneller geraakt, ’s nachts lig ik wakker terwijl mijn hoofd niet stopt met denken alsof het geen uit-knop meer heeft.
Rusteloos in mijn lijf concentreren lukt amper; ik vergeet dingen. Kleine, grote, stomme dingen. Overprikkeling is standaard.

En steeds dacht ik: Waarom kan ik dit niet gewoon van me afschudden? Waarom ben ik hier nog niet overheen?

Tot ik deze week terugging naar de huisarts. Bijna verontschuldigend, alsof ik overdrijf. Maar hij luisterde. En keek. En toen zei hij rustig en resoluut:

“Alles wat je voelt is normaal. Een hartstilstand raakt niet alleen het hart. Het raakt ook je hersenen. Je zenuwstelsel. Je emoties. Jij hebt een neurologische en mentale klap gehad.”

Hij legde uit dat je brein zuurstoftekort en extreme stress niet zomaar vergeet, ook al ben je “maar” 12 seconden weg geweest. Dat trauma zich ook fysiek nestelt. Dat doorrammen misschien werkt op de korte termijn, maar stilletjes alles verergert.
Twaalf seconden hartstilstand is niet twaalf seconden. Het is maanden herstel.

Na dat gesprek heb ik de stap gezet die ik veel eerder had moeten zetten: ik ga praten met een professional. Geen grootse daad. Geen dramatische stap.
Gewoon iemand die meekijkt, meedenkt, meeluistert. Niet omdat ik het zelf niet kan. Maar omdat niemand dit soort dingen alleen hoeft te dragen. Het voelt niet als falen, ik mag hulp vragen. Alleen jammer van de wachtlijst van 90 dagen. 

Wat dit jaar me leerde

Eén jaar later ik ben er nog. Ik leef. Ik schrijf dit. Niet als een overlevingsverhaal, maar als een zacht, eerlijk verslag van iemand die even uitgeschakeld werd en nu wat bewuster probeert te leven. Niet perfect, niet heilig, niet voortdurend dankbaar, gewoon menselijk. Soms is het nee zeggen, zodat je ja kunt blijven zeggen tegen jezelf. Soms is het pauzeren midden in de dag om een wandelingetje te maken, niet omdat het moet, maar omdat het kan. En soms ben ik gewoon stil, midden op een dag, en denk ik: kijk me hier nou zitten. Ik leef. Dat voelt klein, en toch gigantisch tegelijkertijd. 

Ik vier vandaag niet alleen dat ik er nog ben, maar ook dat ik blijf leren, groeien, proberen, soms struikelend, maar vooral dankbaar. 

Dankbaar voor mijn moeder. Voor mijn vriendin. Voor die huisarts die niet twijfelde. Voor het ambulancepersoneel dat verder keek. Voor het team dat me opving. Voor mijn hart dat tóch weer begon.

En als jij dit leest:
Luister naar je lichaam.
Luister naar de mensen om je heen.
En laat je hart niet wachten tot het stopt voordat jij het serieus neemt.

Wil je dit verhaal delen of heb je vragen over herstel, laat het gerust weten. Soms helpt het grootste stuk rust om gewoon hardop te zeggen wat je van binnen voelt.

Ik ben schrijver, moeder, bonusmoeder, pleegmoeder en ondernemer. Ik schrijf over zorg, grenzen, verlies en de zachtere kanten van kracht. Mijn blogs zijn een plek waar het leven niet perfect hoeft te zijn om waardevol te blijven.

We zijn allemaal mensen met allemaal onze fouten

De vakantie is weer voorbij en het normale leven is weer begonnen. In hoever je ons leven normaal kunt noemen natuurlijk. Hier speelt altijd wel iets. Hoeveel keer er al tegen mij is gezegd dat ik een boek moet schrijven is niet op meer op één hand te tellen. Misschien dat het er ooit een keer van gaat komen als ik meer rust in mijn leven heb, nu is het nog te veel vliegen en hollen om alles op de rit te houden. Ik moet zeggen dat ik er wel steeds beter tegen kan, tegen alles wat op ons wordt afgevuurd.

Je wordt er hard van denk ik, of je kunt makkelijker de knop omzetten. Ook helpt het dat we nu andere keuzes maken, eerst ons gezin en dan de rest. Dat is ook de reden dat ik zakelijk gezien ook een stap terug heb genomen, meer rust en stabiliteit. De afgelopen maanden hebben er dan ook aardig ingehakt. De verbouwing en verhuizing naar ons nieuwe huis in Teteringen en natuurlijk werk en een gezin met 2 kleine kinderen wat 'gewoon' door moet draaien. Daarbij leg ik mezelf ook vaak dingen op waarvan ik vind dat het moet. Zoals een schoon en opgeruimd huis, een gezonde maaltijd op tafel en er altijd zijn voor mijn man en kinderen. De druk is hoog. Ik wil dan ook nog maatschappelijk bijdragen dus heb niet alleen een kinderkledingketting opgezet samen met iemand anders. Ik ben ook nog in de pleegouderraad gegaan bij Sterk Huis. Dat laatste levert buiten dat het tijd kost ook energie en een goed gevoel op, wat voor mij belangrijk is. 

Maar ik ben zeker ook geen heilige, sommige dingen vind ik moeilijk, snap ik niet en kan ik moeilijk mee omgaan. Zo ben ik blij dat ik eindelijk mijn kleinzoon heb mogen ontmoeten maar doet het pijn en steekt het dat ik zoveel van zijn leven heb gemist en nog moet missen. Ik kan er met de beste wil van de wereld niet bij waarom iemand een kind bij zijn familie weg wil houden. Zeker omdat hier geen enkele gegronde reden voor is. Gelukkig is dit ook door de rechter zo bepaald en gaat er hopelijk in de toekomst verandering in komen. Ik vraag mezelf alleen af of ik het ooit kan vergeten en vergeven, het heeft me echt veel pijn en verdriet gedaan dat we zo buitengesloten zijn. Wat we ook doen of zeggen het wordt altijd verkeerd uitgelegd. Proberen we contact te krijgen dan zijn we aan het stalken, laten we niets horen dan tonen we geen interesse. We doen het nooit goed en er is altijd een reden om het contact niet toe te staan. Zo lastig om mee om te gaan en om rustig te blijven, steeds vriendelijk te blijven en proberen geen verkeerde dingen te zeggen. Het voelt krom om wel voor het kindje van mijn broer te mogen zorgen maar aan de andere kant niet het recht te hebben je eigen kleinzoon te zien.

Met ons kruimeltje gaat het gelukkig allemaal heel erg goed. Het contact met haar familie verloopt goed en het is fijn dat daar steeds meer ruimte komt voor omgang. Zo gaat ze binnenkort voor het eerst logeren bij opa en oma, waar natuurlijk erg naar uitgekeken wordt. Ze is erbij met belangrijke dagen zoals een communie van haar nichtje en straks de bruiloft van haar oma, zoals het hoort, zoals familie bij elkaar is op belangrijke momenten. Zo hoop ik dat ons kruimeltje alle liefde krijgt die ze verdient van al haar familieleden en een mooie band kan opbouwen en herinneringen kan maken. Ook haar papa is weer teug in haar leven en hoe moeilijk soms ook, ook daar moet weer een band mee opgebouwd worden. Niet omdat ik vind dat hij dat verdient maar omdat ik vind dat ons kruimeltje dat verdient. Wat hij ook doet of gedaan heeft hij is en blijft haar papa en zij verdient het om hem te leren kennen zonder dat wij daar allerlei oordelen over hebben. Dat betekent dat we soms onszelf en ons eigen gevoel opzij moeten zetten in haar belang. Ze verdient het om te weten waar ze vandaan komt, wie haar papa is en wie haar mama is. Want ook al is haar mama niet meer in leven toch blijven we haar herinneren in de kleine dingen. Besteden we er aandacht aan, op een manier die bij ons past en die aansluit bij haar leeftijd. We doen ons best en hopelijk is dat genoeg.

Zo modderen we maar verder aan en doen wat we kunnen. Soms is dat ook genoeg maar soms ook niet, of wordt het in ieder geval niet zo opgevat. Zo ervaren we allemaal iets anders en hebben we allemaal onze eigen waarheid. Ik heb als zo vaak ervaren dat ik iets met de beste bedoelingen deed en iemand anders toch gekwetst was. Raar toch hoe dat soms werkt? Zo kan iets onschuldigs toch uitpakken alsof je iemand bewust wilde kwetsen. Ik had er vroeger een hekel aan als mijn moeder achter mijn aan kwam als ik boos was, ik wilde met rust gelaten worden, tot rust komen, er over nadenken. Dus bij mijn eigen kinderen liet ik ze gaan als ze boos waren, met de gedachte dat als ze afgekoeld waren ze vanzelf naar mij toe zouden komen. Nu mijn kinderen volwassen zijn hoor ik dat ze juist gewild hadden dat ik naar ze toe kwam, dat ze juist mijn aanwezigheid wilden en het als extra straf hebben ervaart dat ik niet achter ze aan kwam als ze boos wegliepen. Kinderen ervaren alles in de pubertijd anders dan wij ze bedoelen daar ben ik ondertussen wel achter. Ik kan alleen maar hopen dat wanneer ze volwassen zijn ze zullen beseffen dat we alles met de beste intenties en uit liefde hebben gedaan. We zijn tenslotte allemaal maar mensen die allemaal fouten maken, maar we zijn niet onze fouten we zijn familie. 

Kerstengelen bestaan....

Ik heb lang getwijfeld, moet ik hier over schrijven het is zo persoonlijk en zo kwetsbaar. En mensen kwetsen is wel het laatste wat ik wil. Toch wil ik dit verhaal vertellen omdat dit het verhaal van ons kruimeltje is en daarom ook ons verhaal. 

Ik hoop dat het herkenning geeft en misschien ook troost bied. Want hoewel ik zeker weet dat wij dit niet alleen meemaken hoor en lees ik er heel weinig over. Het is misschien een soort taboe maar ik denk dat het fijn is als mensen weten dat ze hier niet alleen in staan.

Op 29 September j.l. werd ik gebeld en hoorde ik het verschrikkelijke bericht dat de mama van ons kruimeltje was overleden. Ik kon het niet geloven, het was zo onwerkelijk, zo'n jonge meid van nog maar 21 jaar oud is er ineens niet  meer. Dan gebeurt er een hele boel en zijn er ook een hele boel vragen, vragen waar we misschien nooit antwoord op gaan krijgen. Vooral hoe kon dit gebeuren, en waarom. Mijn oudste dochter is ook 21 jaar oud ik kan me niet voorstellen dat ik die weg zou moeten brengen. Zo intens verdrietig en zoveel medeleven met de ouders en opa en oma van ons kruimeltje. 

Dan is er zoveel wat je wilt doen en wilt zeggen maar je kunt zo weinig. Extra bezoekjes met opa en oma, afscheid nemen van haar mama en dan natuurlijk de uitvaart. Het was een zware week voor zowel mijzelf en ons kruimeltje. Al die huilende mensen, al dat verdriet, die zwaarte om haar heen. Ik zag dat ze het daar moeilijk mee had, ze begreep het niet en wilde eigenlijk steeds weg. Op de uitvaart deed ze het super goed, hoe mooi en moeilijk tegelijk om te zien een klein kruimeltje dat met rozenblaadjes speelt bij de kist van haar mama. Mijn hart brak. Ik heb haar mama toen zachtjes in mezelf toegesproken: "Lieve mama, ik hoop dat je rust vind en weet dat ik ontzettend goed voor jouw prinsesje zal zorgen. Ik zal haar vertellen hoeveel haar mama van haar hield en zorgen dat ze jou nooit vergeet. Ze is een deel van jou, en jij leeft voort in haar". Rust zacht lieve mama.

Na de uitvaart was het vooral een tijd van tot rust komen, iedereen was er kapot van en we moesten het allemaal een plekje geven. Daarna moest er ook gekeken worden naar hoe nu verder? Bezoeken met opa en oma zij wilden natuurlijk ook zoveel mogelijk contact met hun kleindochter, dit was het enige wat ze nog hadden van hun dochter. Heel begrijpelijk maar hoe vind je daarin een balans. Bezoek met papa moet natuurlijk ook doorgaan en de bezoeken trekken toch een zware wissel op ons kruimeltje. Dan ga je in overleg met jeugdzorg, hoe zien zij het wat is er mogelijk en wat niet, wat is wijs en in welke vorm. Dat maakt netwerkplaatsingen dan weer heel erg lastig. Uiteindelijk staat het belang van ons kruimeltje voorop en is haar geluk het belangrijkste. Daarom ben ik ook blij dat we uiteindelijk samen met zijn allen tot een mooie regeling zijn gekomen, met heel veel respect voor iedereen omdat je altijd iemand te kort lijkt te doen hierin. 

Ondertussen heeft ons kruimeltje een nieuw nichtje aan de kant van mama en zijn we daar op kraambezoek geweest, hoe mooi en bijzonder dat dat kan, dat we dat mogen en doen. Een nieuw leven brengt ook weer zoveel vreugde na het verdrietige en zware verlies. Het maakt niets goed maar het verzacht de pijn een beetje hoop ik. Ik ben vooral blij dat ons kruimeltje alle kans krijgt om al haar familie te leren kennen en daarmee alle liefde en aandacht te krijgen die ze verdient. Zeker nu met de decembermaand, een tijd die iedereen anders beleeft. Er komen heel wat wisselende gevoelens bij kijken tijdens de feestdagen in deze maand. Ik krijg er zelf altijd een warm gevoel bij, al die feestdagen. Het samen zijn, de gezelligheid en vooral veel mooie en fijne momenten. Een boswandeling, kaarsjes aan, het huis versieren, lekker eten. Maar aan de andere kant voel ik het gemis, een kind wat niet thuis komt omdat ze boos is. Een kleinzoon die ik nog steeds niet heb gezien. En dat alleen al in ons gezin.

Zoveel kinderen die extra gemist worden in deze decembermaand. Ouders die een leeg plekje hebben aan tafel en een leeg plekje in hun hart. Dan is de decembermaan extra zwaar en koud. Er zijn zoveel redenen voor die leegte, ouderverstoting, pleegzorg, en ook sterven. Soms helpt het dan om iets van troost te hebben en te bieden. Daarom heb ik dit jaar een bijzondere kerstengel voor in onze kerstboom. Een kerstengel voor de mama van ons kruimeltje, zo is ze er toch een beetje bij.

Bijna 1 jaar oud

Ons kruimeltje kan staan! Opeens is het moment daar dat ze zelf in de box gaat staan. En niet alleen in de box, maar ook aan de salontafel trek ze zichzelf ineens omhoog. Wat gaat de tijd snel en wat ontwikkeld ze zich goed op haar eigen tempo. 

Ons kruimeltje is super trots op zichzelf maar niet zo trots als wij allemaal zijn. Gejuich, applaus en knuffels wanneer ze weer iets nieuws kan en doet. Kleine kindjes worden groot, en het verbaast me elke keer weer hoe snel dat gaat. Het staan is weer een bijzondere mijlpaal, nog even en ze gaat lopen. 

Volgende week wordt ons kruimeltje 1 jaar. Weer een mijlpaal die uiteraard gevierd moet worden. Geen baby meer maar officieel een peutertje in huis. Er is taart besteld en visite uitgenodigd, in ons huis komen versieringen en wordt lang zal je leven gezongen. Ik sta dan ook stil bij het gemis voor de bio ouders. Zij missen het eerste lachje, eerste hapje, de eerste tandje, de eerste keer staan en straks haar eerste verjaardag. Natuurlijk heb ik afgesproken dat we het wekelijkse bezoek deze week op de dag van haar verjaardag doen. En het bezoek voor deze gelegenheid niet bij pleegzorg is maar bij oma thuis. Juist om de verjaardag zo natuurlijk mogelijk te laten verlopen voor bio ouders en familie van de moeder. Spannend vind ik het wel.

Moeder is hard aan het werk aan haar verslaving en ik hoop met heel mijn hart dat het lukt. Kinderen horen bij hun eigen ouders als dit mogelijk is en dus hoop ik dat de bio ouders hulp krijgen en dit ook met beide handen aangrijpen. Dit kan alleen maar als ze dit zelf ook echt willen en zelf dingen regelen. Het gaat allemaal niet vanzelf. Ik heb al zo vaak een terugval gezien en meegemaakt. Een verslaving van zo heel dichtbij zien en meemaken is hartverscheurend en je wordt er moedeloos van. Je bent zo machteloos, ik wil ze doorelkaar schudden, onder de kont schoppen, uitschelden maar ook helpen, bij de hand nemen en begrip tonen. De waarheid is dat ik niets anders kan doen dan afwachten. Afwachten en goed voor ons kruimeltje zorgen. Haar onvoorwaardelijk liefhebben, en trots zijn op haar ontwikkeling. En dat dan doen we.....

De tijd vliegt voorbij....

Lief kruimeltje, vandaag ben je negen maanden oud. Negen maanden, je bent nog zo klein maar al geen echte baby meer. 

Niet meer dat kleine, kwetsbare en tere poppetje dat 5 maanden geleden in ons leven kwam. De afgelopen maanden waren overweldigend, maar we hebben ons allemaal zo snel gehecht aan dit kleine kruimeltje dat ons leven overhoop haalde. Je bent nog zo klein en hebt nog geen idee van hoe alles in elkaar steekt. Je geniet met volle teugen van alle aandacht, knuffels en het feit dat er altijd iemand voor je is en zal zijn. Je hoeft maar een kik te geven en er is iemand om je te helpen, te knuffelen of je te geven wat je graag wilt hebben. 

Er werd mij gevraagd of ik wel eens spijt had van mijn beslissing om ons kruimeltje een plek te geven in ons huis, hart en leven. En natuurlijk is het soms heftig en moeilijk en slaat er wel eens twijfel toe. Heb ik er goed aan gedaan, vooral na de zoveelste slapeloze nachten, maar spijt nee! We zijn 5 maanden verder en het gaat beter dan ik ooit had durven dromen. Onze lieve grote meid is nog geen moment jaloers geweest en bloeit juist op. Ze is zo dol op haar kruimeltje en dat is geheel wederzijds. Samen lachen ze wat af, zo vertederend om te zien dat ze als eerste samen knuffelen in de ochtend en ook als ze thuis komt eerst kruimeltje uitgebreid gekust moet worden, want die heeft ze zo gemist. Samen zingen, voorlezen in bad gaan, het is zo genieten om die interactie tussen die twee te zien. 

Lief kleintje wat wordt je groot, negen maanden alweer. Soms vraag ik mezelf af hoe je later omgaat met alles wat je hebt meegemaakt en nog gaat meemaken. Pleegzorg gaat nooit zoals je het van te voren bedenkt of verwacht en vooral een netwerkplaatsing. Het heeft de nodige uitdagingen en pittige momenten voor ons in petto. En niet iedereen begrijpt onze keuze maar dit is ons gezin, ingewikkeld ja, soms weet ik zelf niet hoe ik uit moet leggen hoe het in elkaar zit en wie bij wie hoort. Belangrijkste is dat we allemaal bij elkaar horen, niemand uitgezonderd! Zoveel liefde tussen onze 5 kinderen, ik had ze niet mooier bij elkaar kunnen bedenken. Dus spijt nee, wel dankbaarheid, vooral dankbaarheid dat wij dit samen als gezin kunnen. Dus lief kruimeltje je hebt voor altijd een plekje in ons huis, hart en bijzondere gezin.

Onze 3e week pleegzorg

Nog maar drie weken in ons leven en toch al zo verweven in onze dagen. Ik krijg veel vragen over hoe het nu gaat, of we al een nieuw ritme hebben gevonden en hoe ons kruimeltje het doet. Vandaar een nieuwe update.

Eigenlijk gaat het heel goed. Al de kinderen zijn dol op ons kruimeltje, ieder op hun eigen manier zoeken ze haar op en overladen ze haar met liefde, kusjes, knuffels, bescherming en verhaaltjes. We hebben en krijgen dus veel hulp, ook van opa's en oma's. Lastig blijven de nachten, vooral omdat Amy nog erg op de baby gefocust is. Het pleegouderschap lijkt namelijk in veel opzichten (ook) op ‘gewoon’ ouderschap met herkenbare ongemakken zoals te weinig slaap. We waren daarom ook blij dat Amy weer naar de opvang mocht. Even een dagje weer 'normaal' en met vriendjes en vriendinnetjes spelen. Wat had ze dat gemist.

Verder waren er weer veel bezoeken en afspraken voor ons kruimeltje. Ouders, pleegzorg, ziekenhuis afspraken etc. De agenda stond vol gepland. Van ons als pleegouders wordt verwacht dat we met veel partijen afstemmen en samenwerken. Uiteraard met de ouders van kruimeltje en met partijen die ons en de pleeggezinsomstandigheden onderzoeken en monitoren, zoals de (gezins)voogdijwerkers, therapeuten, Raadsonderzoekers. En natuurlijk, net zoals bij ‘gewone’ ouders ook de oppas, het kinderdagverblijf, huisarts en consultatiebureau. Gelukkig doet ons kruimeltje het ontzettend goed en groeit als kool. Ook gaat haar ontwikkeling nu erg snel ze maakt een grote inhaalslag en dat is zo ontzettend mooi om te zien. Ze is vrolijk en een echt lachebekje.

Ook de ouders van kruimeltje doen het goed. Waar wij bang en angstig waren dat de ouders te veel aan ons zouden trekken en te veel druk op ons gezin zouden leggen valt dit gelukkig 100% mee. Voor ouders van een kind dat uit huis geplaatst wordt, is het vaak ondraaglijk dat hun kind in een ander gezin gaat wonen. Gedurende dit proces van rouw, weerstand en verzet tegen de veranderde situatie komt het niet zelden voor dat pleegouders de zwarte piet krijgen toegeschoven. Zij zorgen nu voor het kind en zijn daarmee schuldig aan de pijn die de ouders voelen. Dit roept bij pleegouders spanningen op. Gelukkig is dit bij ons nauwelijks het geval en laten we hopen dat dit zo blijft. Voor nu in ieder geval trots op iedereen hoe ze met de situatie omgaan.

Ik vind het soms heel moeilijk om mij strikt aan de bezoekregelingen te houden, maar ik doe het wel. Het voelt heel dubbel allemaal. We zijn blij dat we er voor kruimeltje kunnen zijn. We genieten van het kleine hummeltje in huis. Tegelijkertijd zijn we ons zeer bewust van de pijn van de ouders. Ze zijn verscheurd omdat ze niet zelf voor hun kindje mogen zorgen. De ene keer hebben ze er vrede mee dat kruimeltje veilig en geliefd bij ons is, de andere keer willen ze haar het liefst meenemen. We hebben daar alle begrip voor, maar het maakt de situatie niet makkelijk. Voor de ouders is het nu het belangrijkste dat hard aan zichzelf gaan werken zodat ze er straks weer voor hun kleintje kunnen zijn. De tijd zal het leren.

Onze eerste week (pleegzorg avontuur)

Gisteren een week geleden ben ik onze kruimel gaan halen. Een week van wennen, ritme krijgen, zorgen, kusjes, knuffels, heel veel regelen en slapeloze nachten. Natuurlijk zou ik het liefste zeggen dat het allemaal mee valt, maar heel eerlijk, ik vind het zwaar!

Eerlijk gezegd was ik vergeten hoe zwaar die nachtvoedingen zijn, zeker met ook nog een bijna kleuter in huis die van de spanning ook geregeld wakker wordt en dan niet meer wil gaan slapen. De dagen zijn druk en gevuld. Afspraken met pleegzorg, ouders, ziekenhuis, fysiotherapeut etc. Ik ben er maar druk mee. Om 21:00 lig ik uitgeteld in de bank. Nog geen week geleden leerden wij dit baby’tje kennen, het lijkt allemaal nog heel erg onwerkelijk. We kennen haar nog maar zo kort maar het went snel om een baby in huis te hebben, het is even schakelen en met het hele gezin nét iets rustiger aan doen. Inmiddels lopen de dingen, ik hoef niet meer na te denken hoeveel schepjes er ook alweer bij hoeveel water moet, ik draai mijn hand niet om voor die ieniemienie luiertjes en Amy slaapt (bijna altijd) door het nachtelijk gehuil heen. 

Wat ik vooral lastig vind is om de aandacht te verdelen. Wat doe je als 2 kinderen tegelijk je aandacht nodig hebben? Wie heeft voorrang een huilende baby, of een net gevallen kleuter, iets waar ik zeker mijn weg nog in moet vinden maar dat komt wel. Want hoe moeilijk en hoe lastig ook het is ook heerlijk dat dit kleine meisje bij ons mag zijn. Ik geniet van de mooiste geluidjes die uit de box komen. En het is een uitdaging om Amy uit de box te houden, het liefst ligt en zit ze de hele dag te knuffelen met de baby. Kusjes geven, knuffels en speelgoed brengen en helpen met de fles, ze vindt het allemaal prachtig. Zo prachtig dat ze geregeld ook stiekem naast het bedje staat zonder te zeggen of te vragen. Gisterennacht bedacht ze om 4 uur dat het een goed idee was om bij kruimeltje te gaan kijken. Resultaat 2 huilende kinderen die niet meer konden slapen. Maar het is vooral zó mooi om Amy zo bezig te zien. De manier waarop ze met de baby omgaat, hoe ze haar troost en knuffelt, hoe voorzichtig ze met haar is.

Vandaag weer een drukke dag met fysiotherapie en een bezoekje van de voogd. Eigenlijk wilde ik ook nog even lekker gaan wandelen maar kruimeltje was zo moe van alles dat ze pas laat weer wakker werd. Soms is het goed om gewoon te besluiten dat goed, goed genoeg is en vandaag is zo’n dag. Beide kinderen zijn vandaag wat gespannen en hoe goed ik de dingen ook voorbereid heb, het is gewoon best veel. Met 2 kleine kinderen thuis en alles daaromheen nog van alles te willen doen is ook écht onhaalbaar. Af en toe even tijd om stil te staan, te zitten met een kopje thee en een koekje is óók belangrijk! Deze week worden er hier thuis geen ramen gelapt, wordt de badkamer niet gesopt én gaat het me niet lukken om thuis te werken. De focus ligt op ons gezin en verder zijn alle dingen die wél lukken meegenomen, maar niets moet. Even de druk van de ketel!

Deze week ook weer geen goede en positieve ontwikkelingen voor Maikel en zijn zoontje. Daar waar hij positief en hoopvol blijft heb ik de hoop al laten varen. Ik begrijp gewoon niet waarom hij en wij buitengesloten worden uit het leven van mijn kleinzoon. Geen foto'tje, geen geboortekaartje, geen enkel teken van empathie dat dit kleine mannetje ook nog een familie aan de andere kant heeft. Maar ook een mooi moment met mijn volwassen dochter Wendy die eventjes een bosje bloemen met een lekker flesje wijn komt brengen. Het mooiste was de super lieve brief die erbij zat waar zoveel liefde en waardering uit sprak. Dat maakt dat je weer even kan relativeren. Even dankbaar kan zijn voor wat wel lukt, wat wel kan en wat wel gebeurd. Loslaten waar ik geen invloed op heb is nogal een leerpuntje voor mij, het me minder laten raken en doorgaan met de orde van de dag. Soms blijf ik er in hangen en dat verrast me. Ik ben toch altijd positief? Hoe laat ik los wat ik niet in de hand heb? Hoe zorg ik ervoor dat verkeerde keuzes in mijn ogen mijn dag niet verpesten? Hoe stap je over onrecht dat iemand van wie jij houdt wordt aangedaan? Nou door vooral de focus op de mooie dingen te houden denk ik. De lieve welkom kaartjes die binnen komen, het 'kraambezoek', alle lieve mensen die spulletjes aanbieden, en natuurlijk de fijne wandelingen die maken dat we even kunnen luchten en ons hoofd leeg kunnen maken.

Nou op naar week 2 waarin we hopelijk met z'n allen onze draai nog beter gaan vinden en ik vooral in ons gezin meer rust en regelmaat weet te brengen. Ja het is ontzettend zwaar dat ontken ik niet maar ik zou het niet anders willen. Totaal geen spijt hiervan, we gaan ervoor en we gaan ook hier weer van groeien.